Een ontmoeting

Ze straalt een voorname eenvoud uit, zoals ze daar op de patio van het domein zit. Volkomen op haar gemak, met een glas wijn voor zich. Ik loop op haar toe en stel me voor. We zijn zojuist gearriveerd in het noord-Italiaanse plaatsje Rocchetta aan de rivier Tanaro in Piemonte, en logeren in een van de appartementjes die als B&B bij het domein behoren. ‘Barbara’, antwoordt ze, terwijl ze me charmant de hand schudt en me vriendelijk maar vorsend opneemt. Dan gaat er een belletje bij mij rinkelen. Het is de markiezin zelf, Barbara Marchesa Incisa della Rocchetta. “Een ontmoeting” verder lezen

Volgende generatie

Het is altijd even afwachten hoe je elkaar de volgende ochtend aantreft na een levendige, lange avond aan tafel, met een glas of twintig, per persoon. Gelukkig zijn we professionele proevers en waren de spuugemmertjes voller dan de glazen. Dus het weerzien met Christian Dautel is ’s ochtends fris en hartelijk. Hij is ruim een hoofd groter dan ik, bijna de helft jonger en een stuk hipper, met zijn in staart gebonden rasta haar en wenkbrauwpiercing. Niet het prototype van een Duitse wijnboer zou je zeggen… “Volgende generatie” verder lezen

Rariteiten en andere kabinetten

Had ik geweten dat de vriendelijke patron van het restaurant ook de eigenaar was van een van Duitslands meest gerenommeerde wijnhuizen in de Rheingau, dan had ik allicht meer schroom aan de dag gelegd. Maar nadat hij enkele malen belangstellend aan ons tafeltje is komen praten, over het eten en de wijnen, en ik een kleine maar leuke wijnbestelling heb geplaatst, kan ik het niet laten. ‘Mag ik met u mee naar de kelder?’ vraag ik. Hij kijkt me verbouwereerd aan, schuttert wat (‘Es gibt nicht viel Besonderes…’) en geeft zich dan gewonnen. ‘Bitte, kommen Sie mit.’ “Rariteiten en andere kabinetten” verder lezen