Tijd

‘Begin jij dan met de parasols?,’ moedigt Verloofde aan. We zitten in de derde coronaweek. De lente is weliswaar goed ingezet maar bescherming tegen de voorjaarszon is nog niet nodig. Hij doelt dan ook op iets anders: de puzzel. Van drieduizend stukjes. Ontworpen door de Nederlander Jan van Haasteren, die overuren draait om veel mensen overal ter wereld met zijn grappige legpuzzels te verstrooien. Hoewel ik drieduizend stukjes niet per se grappig vind. En puzzelen eigenlijk ook niet.

“Tijd” verder lezen

Snoepgoed

Een echte verklaring waarom de Brit Charles Gorden Maynard in 1909 zo vasthoudend was over de naam heb ik niet kunnen vinden. Maar feit is dat hij ervan overtuigd was dat ze winegums moesten gaan heten. Misschien omdat de smaken van de zopas ontwikkelde fruitsnoepjes hem deden denken aan bepaalde wijnen? Zijn vader, bij wie hij in het snoepgoedbedrijf werkte, zou hem bijna ontslagen hebben. Als streng gelovig man en geheelhouder had Gerard Riley Maynard niets met wijn.

“Snoepgoed” verder lezen

Georgië in beweging

Dat wijn meer is dan een (alcoholische) drank, hoef je ze in Georgië niet te vertellen. ‘Het is een manier van leven,’ zegt Ekatarina Latsabidze, afkomstig uit het land maar al twintig jaar woonachtig en werkzaam in België. Ze organiseert (wijn)reizen naar en importeert wijnen uit Georgië. We ontmoeten elkaar in Antwerpen en ze vertelt enthousiast over de toenemende internationale belangstelling. ‘Weet je dat Georgië het oudste wijnland ter wereld is?’ vraagt ze.

“Georgië in beweging” verder lezen

Keuls water

‘Ik ruik een lenteochtend in Italië, na een regenbui’, schrijft Johann Maria Farina in 1708 vanuit zijn nieuwe verblijfplaats Keulen poëtisch aan zijn broer. ‘De geur doet me denken aan sinaasappels, aan bergamot, aan bloesem, citroenen, grapefruit en kruiden uit onze geboortestreek.’ Farina heeft het niet over wijn, al had het gekund, nee, hij heeft het over het reukwater dat hij aan het ontwikkelen is en een jaar later op de markt zal brengen. Als Italiaanse immigrant had Farina kort daarvoor toestemming gekregen om zich als vrije burger in Keulen te vestigen als parfumeur. Uit dankbaarheid jegens de stad noemde hij het ‘Kölnisch Wasser’ waar hij beroemd mee zou worden, Eau de Cologne.

“Keuls water” verder lezen