Muziek in de wijn

Zien eten doet eten, luidt de uitdrukking toch? Daar moest ik aan denken toen ik de zoveelste Einaudistraat hier in Piëmonte tegenkwam. Ik zocht Ludovico Einaudi op in Spotify en luisterde (niet voor het eerst) naar zijn Una Mattina. Had me niet gerealiseerd dat hij zo beroemd was dat er bij leven al zoveel wegen, lanen, straten en pleinen naar hem vernoemd waren. Dat is ook niet zo. Ik las slordig. Je ziet blijkbaar wat je wil zien, of kent. De straatnamen verwijzen niet naar Ludovico Einaudi (1955), de Italiaanse pianist en componist, maar naar Luigi Einaudi (1874-1961), econoom, journalist en tweede president van Italië. En grootvader van, dat dan weer wel.

“Muziek in de wijn” verder lezen

Een wandeling in Piëmonte…

Het cultuurlandschap met de glooiende wijngaarden en hazelnootvelden is niet de enige reden waarom we graag in Piëmonte, noordwest Italië, komen. Het zicht is weids, het klimaat aangenaam, het eten puur, de wijnen zijn er van hoog niveau en de mensen vriendelijk. We verblijven een week in de buurt van Monforte d’Alba en verpozen ons. Te midden van de wijngaarden oefent Verloofde met zijn drone en maken we wandelingen. Niet te ambitieus en elke dag een andere. Doel van die dag: het pittoreske dorpje aan de overkant van de vallei, Novello. Dwars door de wijngaarden zou dat in anderhalf uur goed  te doen moeten zijn, volgens locali. Opgewekt gaan we op pad.

“Een wandeling in Piëmonte…” verder lezen

Seizoensgebonden?

‘Heeft u nog, eh, gloeiwijn?’ vraagt een jongeman aan een supermarktmedewerker. Het is zaterdagmiddag 13 februari 2021 en buiten is het min 7 graden Celsius. Ik sta binnen, vlakbij, en niet toevallig ook op de wijnafdeling. De medewerker verstaat hem niet, en dat begrijp ik, want de jongen mompelt. Onzeker over zijn vraag? Of over zijn leeftijd? Hoe dan ook, ik heb nog nooit iemand naar gloeiwijn horen vragen. Terwijl het natuurlijk een letterlijke vertaling is van glühwein. De jongen herhaalt aarzelend zijn vraag. ‘Heeft u nog gloeiwijn, eh, gluuuuwijn?’ De supermarktmedewerker knikt nu begripvol en kijkt behulpzaam mee in de onderste schappen, waar gewoonlijk alle goedkope meukwijn staat. ‘Nee, sorry, uitverkocht.’

“Seizoensgebonden?” verder lezen

Smakelijk

We spraken altijd af op de lingerieafdeling van het modieuze grootwarenhuis. Daar hoefden we elkaar niet te zoeken. Het was, en is er zelden druk. We neusden dan wat door de collecties, kochten soms een slipje en kletsten ondertussen onophoudelijk. Want daar ging het natuurlijk om. Om bij te praten. Live, want telefonisch deden we dat al geregeld. Er zat ruim honderd kilometer tussen Vriendin en mij en een paar keer per jaar veroorloofden we ons dit uitje halverwege. Na de lingerieafdeling gingen we steevast naar het inpandige restaurant. Onze portemonnee was bescheiden, dus de lunch ook: voor elk een tosti, in twee driehoekjes gedrapeerd op het bord, met een blaadje sla erbij voor het contrast, en de bordvulling. Onze guilty pleasure was, buiten het eventuele nieuwe slipje, een glas rode wijn, net zo duur als de tosti, maar oh oh wat smaakte dat.

“Smakelijk” verder lezen