Een goed begin van de dag

Er zijn van die jaloersmakende titels dat je alleen al om die reden het betreffende boek zou willen aanschaffen. ‘Niemand ontbijt meer met een glas wijn’ is er zo één voor mij, geschreven door de Fransman Louis Sébastien Mercier. De titel ademt niet alleen een verlangen, maar ook een zekere weemoed uit. En dat is ook zo, Mercier (1740-1814) neemt je mee terug in de tijd. Hij schildert met woorden een levendig tableau van het pré-revolutionaire Parijse leven eind 18e eeuw. In korte, licht vileine en niet zelden geestig geschreven hoofdstukjes neemt hij bepaalde gebruiken, personen en wetten onder de loep. Dat levert rake zedenschetsen op, inclusief dubbele moraal, van burgers, hondjes, pruiken, rijtuigen, geleerden, grisettes, verordeningen (en hoe die te omzeilen), azijnverkopers en de geplogenheden rondom begroetingen. Lekker actueel opeens.

“Een goed begin van de dag” verder lezen

Tijd

‘Begin jij dan met de parasols?,’ moedigt Verloofde aan. We zitten in de derde coronaweek. De lente is weliswaar goed ingezet maar bescherming tegen de voorjaarszon is nog niet nodig. Hij doelt dan ook op iets anders: de puzzel. Van drieduizend stukjes. Ontworpen door de Nederlander Jan van Haasteren, die overuren draait om veel mensen overal ter wereld met zijn grappige legpuzzels te verstrooien. Hoewel ik drieduizend stukjes niet per se grappig vind. En puzzelen eigenlijk ook niet.

“Tijd” verder lezen

Snoepgoed

Een echte verklaring waarom de Brit Charles Gorden Maynard in 1909 zo vasthoudend was over de naam heb ik niet kunnen vinden. Maar feit is dat hij ervan overtuigd was dat ze winegums moesten gaan heten. Misschien omdat de smaken van de zopas ontwikkelde fruitsnoepjes hem deden denken aan bepaalde wijnen? Zijn vader, bij wie hij in het snoepgoedbedrijf werkte, zou hem bijna ontslagen hebben. Als streng gelovig man en geheelhouder had Gerard Riley Maynard niets met wijn.

“Snoepgoed” verder lezen

Zicht op zee

santorini

‘Elke dag is het douchewater anders’, zegt Elisabeth Loukaki. ‘De ene keer is het zoutig van de zee, de andere keer chloorachtig, en soms is er helemaal geen water.’ Even voor de duidelijkheid, we wisselen geen badkamergeheimen uit maar staan midden in de wijngaard. Op het prachtige Santorini, één van de meest intrigerende (wijn)eilanden van Griekenland. Elisabeth is exportmanager bij Estate Argyros, het oudste nog in familiehanden zijnde maar zeer moderne wijnbedrijf van Santorini. Ze leidt ons rond en vertelt over de moeilijke waterhuishouding op het eiland. Er is nauwelijks neerslag dus dat vergt creativiteit, zowel onder de douche als in de wijngaard.

“Zicht op zee” verder lezen