Parels voor de wijnen

Ja, verleidelijk kijkt ze beslist, het ‘Oestereetstertje’ van Jan Steen (ca. 1660). Dat kan je van mij niet zeggen als we op een vroege zaterdagmorgen naar Yerseke (Zeeland) trekken om met een gids de wilde oesterbanken van de Oosterschelde te ontdekken. Maar eerlijk is eerlijk, de dag ontvouwt zich fantastisch. Het weer, de natuur, de uitleg, het gezelschap, en last but not least, de oesters dragen alle bij tot een zinnenprikkelende ervaring.

“Parels voor de wijnen” verder lezen

Emotie

cos d'estournel 1975

‘Maar ik wíl helemaal geen chocola proeven in mijn wijn,’ zegt de anders zo gelijkmatige Vader, opeens fel. ‘Als ik chocolade wil proeven, koop ik wel een reep.’ Hij kijkt naar het zojuist ingeschonken glas en schudt zijn negenentachtigjarige hoofd. ‘Al dat gedoe over wijn. Hij moet gewoon goed zijn. En lekker!’

“Emotie” verder lezen

Seizoensgebonden?

‘Heeft u nog, eh, gloeiwijn?’ vraagt een jongeman aan een supermarktmedewerker. Het is zaterdagmiddag 13 februari 2021 en buiten is het min 7 graden Celsius. Ik sta binnen, vlakbij, en niet toevallig ook op de wijnafdeling. De medewerker verstaat hem niet, en dat begrijp ik, want de jongen mompelt. Onzeker over zijn vraag? Of over zijn leeftijd? Hoe dan ook, ik heb nog nooit iemand naar gloeiwijn horen vragen. Terwijl het natuurlijk een letterlijke vertaling is van glühwein. De jongen herhaalt aarzelend zijn vraag. ‘Heeft u nog gloeiwijn, eh, gluuuuwijn?’ De supermarktmedewerker knikt nu begripvol en kijkt behulpzaam mee in de onderste schappen, waar gewoonlijk alle goedkope meukwijn staat. ‘Nee, sorry, uitverkocht.’

“Seizoensgebonden?” verder lezen

Smakelijk

We spraken altijd af op de lingerieafdeling van het modieuze grootwarenhuis. Daar hoefden we elkaar niet te zoeken. Het was, en is er zelden druk. We neusden dan wat door de collecties, kochten soms een slipje en kletsten ondertussen onophoudelijk. Want daar ging het natuurlijk om. Om bij te praten. Live, want telefonisch deden we dat al geregeld. Er zat ruim honderd kilometer tussen Vriendin en mij en een paar keer per jaar veroorloofden we ons dit uitje halverwege. Na de lingerieafdeling gingen we steevast naar het inpandige restaurant. Onze portemonnee was bescheiden, dus de lunch ook: voor elk een tosti, in twee driehoekjes gedrapeerd op het bord, met een blaadje sla erbij voor het contrast, en de bordvulling. Onze guilty pleasure was, buiten het eventuele nieuwe slipje, een glas rode wijn, net zo duur als de tosti, maar oh oh wat smaakte dat.

“Smakelijk” verder lezen