Verdiend

‘Ik heb mijn leven lang met dieren gewerkt. Toen ik in Rome nog in de financiële wereld zat, waren het vooral wolven, ratten en haaien. Nu houd ik het liever bij koeien, geiten en schapen.’ Mauro (ca. 65) kijkt ons veelbetekenend aan of we zijn grapje begrijpen en vervolgt: ‘Tien jaar geleden ben ik ermee opgehouden en heb me hier, op de boerderij met agriturismo, terug getrokken.’ “Verdiend” verder lezen

Autochtoon

‘Trots en wild als de Sardijnen zelf’. Voor goed begrip, ik heb het hier over de wijnen, niet over de mannen van Sardinië. Al zouden die een volgend onderzoek waard kunnen zijn, geheel objectief, uiteraard. Nee, ik citeer het grootste wijnhuis van het eiland, Sella&Mosca, over hun rode wijnen, gemaakt van de cannonaudruif. Nooit van gehoord? “Autochtoon” verder lezen

Vers getapt

Het is eigenlijk vreemd gesteld met de wijndruiven. Hoewel je in principe maar drie kleurtjes wijn hebt, rood, wit en roze, kunnen de druiven je soms op het verkeerde spoor zetten. Want lijkt groen op wit? In wijnland wel. Daar geven groene druiven witte wijn. En lijkt blauw op rood? Alleen in wijnland. Rode wijn wordt immers gemaakt van blauwe  druiven. Overigens niet uitsluitend, er worden ook blauwe druiven gebruikt voor witte of mousserende wijnen, maar dat is een ander verhaal. “Vers getapt” verder lezen

In gesprek met Antonio Caggiano – Vrouwenbenen

Campanië is een rijk gebied. Je moet er alleen een beetje je best voor doen om dat ook te zien en ervaren. De natuur is het zuiden van Italië niet altijd goed gezind geweest, geteisterd als de regio was  door vulkaanuitbarstingen en aardbevingen. Economisch gesproken kampt het nog altijd met problemen en qua imago gaat het al decennialang gebukt onder tal van clichés, ook bij de Italianen zelf. En daar hebben ze ondertussen een beetje genoeg van, in Campanië.

“In gesprek met Antonio Caggiano – Vrouwenbenen” verder lezen