Keukenplezier

‘La Causerie, goedemorgen.’
‘Goedemorgen, u spreekt met De Groot. U organiseert wijncursussen en workshops, zie ik op uw site. Doet u ook iets met vrijgezellen?’

Ik glimlach en weeg mijn antwoord. De laatste bijeenkomst met 16 jonge vrouwen staat me nog levendig voor de geest. ‘Jazeker. Wij kunnen een programmaatje op maat maken, als u dat bedoelt. Een leuke proeverij met speciale aandacht voor de aanstaande bruid of bruidegom. Met  wetenswaardigheden en tips uit de wijnwereld. En wat begeleidende hapjes.’

Zaterdagmiddag. Het lijkt wel een groepje opgeschoten pubers voor de deur maar het zijn allemaal kerels, twaalf mannen en de aanstaande bruidegom. Ze begroeten elkaar lachend, met ferme schouderkloppen en sterke verhalen. Nog voor ze aanbellen, zit de stemming er al goed in, dat hoor je zo.

Het is altijd weer even spannend, een vrijgezellenproeverij. Hoe geïnteresseerd de mensen ook zijn in wijn, het gaat bij zo’n party toch om de sfeer, het plezier, het samenzijn. Er wordt eerder gedronken dan geproefd, laat ik het zo zeggen. En wie weet hoeveel ze al op hebben voordat ze binnenkomen.

male-stripperDe ervaring leert dat dit wel meevalt. En ook dat er oprechte belangstelling voor de wijn is. Al wordt de aandacht ook wel eens afgeleid. Zoals een paar weken geleden, toen de aanstaande bruid niet alleen een wijnproeverij kreeg aangeboden maar ook een act. In de vorm van een stripper. Uiteraard in overleg en na een zorgvuldige screening, want we blijven wel graag op niveau.

Met het zusje van de bruid bespreek ik van te voren de logistiek, op welk moment de stripper binnen zal komen. Gemakshalve zal hij zich verkleden in de keuken. Alleen vergeet ik dat tegen Verloofde te zeggen.

Terwijl de proeverij geanimeerd verloopt, zie ik vanuit mijn ooghoek Verloofde voorbijkomen. Hij wenkt me. Ik loop naar hem toe en hij fluistert, licht verbouwereerd: ‘Er staat een man in de keuken zich uit te  kleden.’ ‘ Ah, de stripper, ik kom!’ stel ik hem gerust terwijl ik me glimlachend naar de keuken begeef.

Terug naar de herenproeverij. Met opgewekt laweit komen de mannen binnen en ik verwelkom ze in het proeflokaal. De aanstaande bruidegom reageert enigszins opgelucht. Terwijl ik iedereen een glas champagne inschenk om te toasten op het aanstaande huwelijk, vraag ik hem of hij zenuwachtig is. ‘Niet voor mijn vrouw en niet voor de bruiloft. Wel voor mijn vrienden hier, geen idee wat ze nog allemaal in petto voor me hebben vandaag.’

Luid gelach, tafelgeroffel en klinkende glazen. Het wordt een leuke proeverij, al had Verloofde er vast geen bezwaar tegen gehad als er deze keer een striptease was ingehuurd die zich stond te verkleden in de keuken.

Vrienden, paella en wijn

Natuurlijk zijn de oude vuistregels, ‘witte wijn bij vis en rode wijn bij vlees’ achterhaald. Daar  bestaan tegenwoordig heel andere theorieën over en er zijn academies waar je je in de gastronomie kunt laten opleiden. Ook in Nederland, dat vroeger niet bekend stond om zijn culinaire en vineuze hoogstandjes maar inmiddels aan een inhaalslag bezig is.

Helemaal uit de lucht vallen doen die regels uiteraard niet, maar het zijn geen dogma’s meer. Je kunt gerust een licht gekoelde Beaujolais drinken bij een zomers visje of een aromatische Riesling bij gegrilde speklapjes. Dat doen ze in de Elzas ook met hun befaamde zuurkoolschotels. Streekgerechten en wijnen uit datzelfde gebied gaan over het algemeen heel goed samen. Want het gaat om de balans. Wijn en spijs moeten zoveel mogelijk harmoniëren, in evenwicht zijn met elkaar en er samen iets nog mooiers van maken. Zoiets als een goed huwelijk.

Maar welke richtlijnen volg je met betrekking tot de wijnkeuze als in je gerecht zowat alles zit, zowel rijst als bonen, zowel gevogelte, wild als verschillende vissoorten? Inderdaad, ik heb het over paella. We hebben zondag in belangrijke mate in de keuken doorgebracht om dit traditioneel uit Valencia afkomstige gerecht te maken. Konijnenboutjes en kippendijtjes aangebraden, tuinbonen gedopt, uitjes gehakt, paprika gesneden, kruiden geknipt, inktvisrolletjes gewassen, mosseltjes gekookt, garnalen gepeld en de rijst opgezet.

De rijkheid van het gerecht is eigenlijk terloops ontstaan. Rijst, gekleurd en geparfumeerd met saffraandraadjes waardoor het de kenmerkende goudgele kleur krijgt, vormde de basis en daaraan voegde men naar hartenlust toe. Slakjes, konijn, kip, varken, paling, inktvis, garnaaltjes, artisjokken, erwtjes, kortom, alles ging in de pan wat er voorhanden was, zwom of rondliep. Het verklaart in ieder geval de grote variëteit die in de loop der tijd is ontstaan in dit nog altijd typisch Spaanse gerecht.

Uitgaande van het harmoniemodel op tafel, lag het voor de hand een Spaanse wijn te kiezen,  een rioja reserva bijvoorbeeld, die heeft duidelijk kracht en het hout van de vaten waarin de wijn drie jaar gelegen heeft, is aanwezig zonder dominant te zijn. Toch kozen we, vrijheid blijheid, voor een Tavel, de bekende krachtige rosé uit de zuidelijke Rhône en zeer geschikt als maaltijdwijn. Die combineerde inderdaad wonderwel met de paella. Dat vonden ook de vrienden die we te eten hadden uitgenodigd dus daar zijn wel een paar flessen doorgegaan!