Dubai en wijn?

Een hoofddoek zou van pas gekomen zijn. Niet omdat ik opeens bekeerd ben maar om mijn gezicht te beschermen. Het is ver na middernacht als we, met de nodige vertraging, in Dubai arriveren. Er woeden hevige zandstormen. Hoewel de contouren (en de lichtjes) een belangrijk deel van het imago uitmaken, is er van de fenomenale gebouwen nu weinig te zien, gehuld als de stad is in stoffige zandnevels. Op deze verrassende weersomstandigheden zijn we niet voorbereid. Wel op een aantal wijn-arme dagen. Alcohol is immers niet zo maar verkrijgbaar in moslimlanden als de Verenigde Arabische Emiraten (waarvan Dubai één van de zeven is). Daarom hebben we zelf wat meegenomen. Eigen import als het ware. Ik zie al uit naar het glaasje straks op de hotelkamer. “Dubai en wijn?” verder lezen

Power wine

Ik had me ingesteld op een aantal wijnloze dagen. Niet dat ik mezelf iets wilde bewijzen, of nodeloos op de proef stellen, maar we gingen op reis, naar een tropisch eiland en daar houdt geen wijnrank het uit. Dus de kans dat ik fatsoenlijke wijn op Jamaica zou tegen komen, achtte ik klein, en indien geïmporteerd, niet te betalen. Bij wijze van alternatief zou ik me verdiepen in de nationale drank van Jamaica, rum. Met die missie op zak bezocht ik al op de tweede dag een supermarkt, wat so wie so leuk is in een buitenland. Sta ik daar in de liquorafdeling en wat zie ik? Jamaican wine. Hij bestaat! Sterker, er blijken twee soorten te zijn, een dansbare en een drinkbare versie. De eerste is te prefereren. “Power wine” verder lezen

Egészségedre! (Cheers!)

Stierenbloed (Bikavér) heeft lange tijd mijn idee over Hongaarse wijnen beïnvloed. Juister geformuleerd, de naam letterlijk nemend, riep die zo’n negatieve associatie op dat ik me niet kon voorstellen dat er iets drinkbaars uit Hongarije kwam. Nu was dat in de tijd dat dit vooroordeel speelt, de jaren 1970, 1980, ook wel zo. Het communisme gaf meer om kwantiteit dan kwaliteit en nam het zo nauw niet met het produceren van behoorlijke wijnen. “Egészségedre! (Cheers!)” verder lezen

Ambassade du Vin

Nog onkundig van de tragiek van zijn leven was ik al in mijn tienerjaren een fan van de Franse kunstschilder (en lithograaf) Henri de Toulouse Lautrec. Dat had twee redenen. In de eerste plaats vanwege zijn werk natuurlijk. Zijn bordeelscènes en levendige can-canmeisjes verschaften mij op geoorloofde wijze (Kunst! Cultuur!) een heimelijke blik achter de schermen van het bruisende Parijse nachtleven eind 19e eeuw. Ik dweepte met zijn affiches en moest lachen om de onverholen spot in schilderijen als ‘Meneer, mevrouw en de hond’. “Ambassade du Vin” verder lezen